Het blogavontuur begon voor mij in november 2020. Dat klonk toen zo in aflevering twee. Ik citeer mezelf: “Antieke filosofen hebben volop goede raad in de aanbieding. Lessen voor het leven. Die komen goed van pas in tijden van puntje-puntje-puntje, wanneer velen van ons onlustgevoelens hebben en op zoek zijn naar wat het leven nu echt de moeite waard maakt.” Einde citaat.

In dat citaat verving ik één woord door puntje-puntje-puntje. Ik heb een quizvraag: heb je enig idee welk woord dat was, toen in november 2020? Ik herhaal even: “Antieke filosofen hebben volop goede raad in de aanbieding. Lessen voor het leven. Die komen goed van pas in tijden van puntje-puntje-puntje.” […] Nee? Wel, het verdwenen woord is: ‘lockdown’.

Dat was de tijd toen we dachten dat nadien alles anders zou worden. Dat we elkaar nooit nog een hand zouden geven. Dat we nooit nog met een verstopte neus naar ons werk zouden trekken wegens veel te besmettelijk. Dat we zouden blijven applaudisseren voor de mensen die in de zorg werken. En dat we ons voortaan zouden blijven bezinnen over, jawel, “wat het leven nu echt de moeite waard maakt”. Dat we ons daar ook naar zouden gedragen. Dat we met z’n allen voor altijd het kleine, eenvoudige, sobere geluk zouden koesteren. Je zou wat zien… Alles zou anders worden.

Ik kan mij uiteraard vergissen, maar volgens mij is corona voor velen van ons nog slechts een verre, schimmige herinnering aan een nare, rare, beklemmende tijd. Die inmiddels is opgevolgd door een nieuwe nare en beklemmende tijd, maar dan om heel andere redenen. Toen ik aan mijn reeks blogs begon, was Joe Biden net verkozen als president van Amerika en moest Donald Trump voor de eerste keer het Witte Huis uit. Inmiddels heeft de oranjeboswuivende bijna-tachtiger er opnieuw met veel gedruis zijn intrek genomen.

In die verschillende nare en ook best wel revolutionaire en luidruchtige tijden van ons zie ikzelf ook een constante: we zijn op zoek naar vastigheid, om nu eens een Dirk De Wachteriaans woord te gebruiken. Naar grond onder onze voeten. Naar vaste waarden. Naar recepten voor een goed en gelukkig leven. En zo beland ik aan het eind van mijn honderdste blog uiteindelijk waar ik de vorige negenennegentig keer altijd al ben beland: in de oudheid. Stap een boekhandel binnen, lees de boekskes, surf op het internet en gij zult zien: antieke, Grieks-Romeinse filosofen zijn in de mode, net zoals zelfhulpboeken ferm in de mode zijn. Die hun inspiratie overigens niet zelden vinden in diezelfde Grieks-Romeinse oudheid. We weten het niet meer, en dus zoeken we het elders. Bijvoorbeeld bij antieke filosofen. Bijvoorbeeld bij evergreen Sokrates, of bij een antieke stoïcijn als Marcus Aurelius of bij, waarom niet?, Epikouros en zijn epicuristen. Hun lessen voor ons leven blijven het doen.

Het is dan ook heel fijn dat ik in deze honderdste blog kan melden dat we met het museum naar manieren en momenten aan het zoeken zijn om de lessen voor het leven van Sokrates, Aristoteles, Epikouros, Seneca, Marcus Aurelius en andere filosofen uit de oudheid op een actuele en toegankelijke manier aan jullie aan te bieden. Een goede raad: houd deze gastblog en de website van het museum in het oog en in het oor!

Je hebt een idee dat in deze reeks blogs past? Mail het naar Patrick De Rynck.

Meer over de oudheid in jouw leven? Check www.hic-nunc.be